برای سنجش میزان موفقیت یک حرکت سیاسی نباید به کمیتی مانند تعداد هواداران آن حرکت یا شاخص هایی از این نوع چندان اهمیت داد؛ مهم تاثیری است که این حرکت می تواند بر فضای سیاسی و یا ساختار نظام مورد هدف خود بگزارد.
دیشب که اخبار صدای آمریکا تصاویر اعتصاب غذای اکبر گنجی و تعدادی حداکثر ۱۵ تا ۲۰ نفر از کسانی که دعوت وی به اعتصاب غذا را پذیرفته بودند و غالب آنها هم پیرزن ها و پیرمردهای ۷۰-۵۰ ساله ای بودند که هر کدامشان دبیرکل فلان حزب اپوزسیون ساکن آمریکا هستند اما در کمال آزادی بیان و سازماندهی مفصل حتی نتوانسته بودند از احزاب گل و گشاد خود دو نفر را با خود همراه کنند، سخت ناراحت شدم و امروز که خنده از ته دل حسین شریعتمداری به این عمل را دیدم افسوسی صدبار بیشتر....
و حسرتی دیگر از این بابت که چرا فاطمه حقیقت جو اسیر این بازی شد؟
آیا شان و محوریت اکبر گنجی و یا فاطمه حقیقت جو در میان روشنفکران، نخبگان و دانشجویان ایران، آنی است که دیروز در نیویورک و در مقابل سازمان ملل شاهد بودیم؟
قهقهه مستانه برادر حسین، معانی زیادی دارد....
آقای گنجی عزیز، چرا؟؟؟
تعداد خبرنگاران بیشتر از اعتصابیون است _ نیک آهنگ کوثر
