در فیزیك اصلی وجود دارد كه میزان واكنش را متناسب با میزان كنش ارزیابی میكند. به عبارت دیگر واكنش به هر فعلی باید متناسب با كنش مربوطه باشد؛ نه بیشتر و نه كمتر. این اصل درعینحال یك اصل كاملا منطقی هم هست؛ یعنی عقل هم حكم میكند كه واكنشها به امری كاملا متناسب با اتفاق رخ داده باشد.
اعتقاد به این اصل بدیهی است كه باعث میشود پاسخ من به پرسش چه باید كرد؟ سجاد، یك كلمه بیشتر نباشد: تحریم!
اصلاحطلبان باید انتخابات هشتمین دوره مجلس شورای اسلامی را تحریم كنند به چند دلیل:
1- امكان رقابت در این انتخابات به هیچ وجه وجود ندارد.
2- تمام كاندیداهایی كه یا واقعا اصلاحطلب بودند و یا میشد به نحوی آنها را به اصلاحطلبی چسباند، ردصلاحیت شدهاند. به چه كسانی باید رای بدهیم؟؟؟
3- هدف از شركت اصلاحطلبان در انتخابات مجلس هشتم این بود كه با كسب اكثریت این مجلس (توجه كنید اكثریت) اول دولت نهم و جریان افراطی نظامی حاكم بر كشور را مهار كنند و پس از آن حوزههای سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی كشور را با برنامههای اصلاحی از شرایط بغرنج كنونی خارج سازند. اما بدیهی است كه با قطعی شدن در اكثریت نبودن اصلاحطلبان در مجلس آینده، این برنامهها هیچكدام به نتیجه نخواهند رسید.
4- كسب اقلیتی بین 10 تا 30 درصد توسط اصلاحطلبان در مجلس هشتم، نه تنها به هیچ عنوان هیچ تضمینی به ادامه حركت اصلاحی در ایران نمیدهد بلكه تنها به مجلسی كه از مجلس هفتم هم فرمایشیتر است، مشروعیت میدهد.
5- سیاست تعارف ندارد! وقتی اكثر قریب به اتفاق نامزدهای یك جریان سیاسی در انتخاباتی ردصلاحیت میشوند، باید آن انتخابات توسط جریان فوق تحریم شود. چیزی به نام عدم شركت در هیچ كجای دنیا وجود ندارد و این واژه ساخته و پرداخته سیاست مداران محافظه كاری است كه حاضر به پرداخت هزینه تحریم انتخابات نیستند.
6- شركت در انتخابات مجلس هشتم، وارد شدن به بازی از پیش طراحی شده اقتدارگرایان است. اصلاحطلبان تحت هیچ شرایطی نباید در این دام بیفتند.
7- هیچ دلیلی ندارد وقتی حكومت اصلاحطلبان را نمیخواهد، به زور خودمان را به آن تحمیل كنیم. این نظام است كه به اصلاحطلبان احتیاج دارد نه اصلاحطلبان به نظام.
فارغ از دلایلی كه ذكر كردم، نباید فراموش كرد كه اصلاحطلبی حركتی سیاسی و اجتماعی با مؤلفهها و شاخصههای خاص خود است. وظیفه تمام اصلاحطلبان واقعی این است كه با تمام امكانات خود مراقب و حارس این جنبش و مؤلفههای آن باشند و از انجام هر كاری كه باعث شود این حركت از درون و به دست خود اصلاحطلبان استحاله شود، جدا اجتناب كنند.
از آرش بهمنی، مریم شبانی، حامد صالحآبادی، محمدجواد روح، فرشاد قربانپور، اعظم ویسمه، مصطفی رسته مقدم، حسین خائفی، مهدی محسنی، احمدعلی حسینی، شهاب طباطبایی، محرم براتی، فرنوش حبیبنژاد، نفیسه زارع كهن، فرهمند علیپور، سامان صفرزایی، بهروز شجاعی، محمدمهدی نعمتی و نوید عزیز و البته تمام دوستانی كه دغدغه این مسئله را دارند، دعوت میكنم حتما در این خصوص بنویسند تا تصمیم نهایی وبلاگنویسان (اگر قرار است چنین تصمیمی اتخاذ شود) برآیند نظر جمعی همه دوستان باشد.
جمهوری اسلامی یا حكومت اسلامی - داود روشنی
تحریم، تنها راه مبارزه با كودتای پارلمانی - مصطفی رسته مقدم
صلاحیت پرواز برای كبوتران آزادی - ابوالقاسم بیات
آخرین فرصت همراهی ما - میرا
دوراهی ماندن یا رفتن - حامد صالح آبادی
عصاره تلخ زهر - محدثه خیرخواه
دیدی چه كردهاند با ما - نوید
بودن یا نبودن، مسئله اینست! - سوشیانت
(پس از تحریم) چه باید كرد؟ - آرش بهمنی
بازی را چه كنیم؟ - احمدعلی حسینی
تردید اصلاحطلبان برای تحریم؟! - فرشته رضایی
در سوگ آنچه میرود - علی ظهوری
