عماد افروغ، شخصی که عنوان نمایندگی مردم تهران در مجلس هفتم را به دوش میکشد، به مناسبت فرارسیدن 16 آذرماه روز دانشجو، در مصاحبهای با خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) به تکرار مواضع آزادیخواهانه و عدالت جویانه خویش در حوزههای مختلف سیاسی، اجتماعی و فرهنگی پرداختهاست.
مواضعی که به صورت مشخص، از مقطع پس از معرفی کابینه ابتدایی «محمود احمدینژاد» به مجلس کنونی اتخاذ شدهاند و تا به امروز نیز ادامه داشتهاند. در آن ایام شایعات و اخبار غیررسمی فراوانی درباره معرفی افروغ به مجلس برای تصدی یکی از پستهای حساس و مهم کابینه احمدینژاد مطرح بود تا سمت جدید پاداشی باشد به زحمات و تلاشهای گسترده این استراتژیست سالهای نهچندان دور انصار حزبالله در سخنرانیهای تبلیغاتی و مناظراتی که از طرف ستاد انتخاباتی شهردار آن روزهای تهران، برگزار میشد.
اما درست در زمانی که او نام خود را در میان گزینههای پیشنهادی احمدینژاد برای حضور در دولت ندید، به غیرمنتظرهترین شکل ممکن و در یک شب، بدل به جدیترین منتقد رئیس دولت نهم شد. منتقدی که اگرچه خود اصرار داشت نقد او به کردار و گفتار دولت و منتسبانش، نقدی درون گروهی و به سبب خیرخواهی و نه سهمخواهی است اما آنگاه که وی به صراحت به سخن آمد و خبر از آن داد که از رایی که به احمدینژاد داده، پشیمان است، تمام پلهای پشت سر خود برای بازگشت به دامان گفتمان احمدینژادیسم را خراب کرد.
از آن هنگام است که افروغ بدل به منتقدی شده که نه راه و گفتمان حاکم بر اندیشه اصلاحطلبی را به ثواب میداند و نه روشهای دولت نهم را راهی به سوی توسعه و آزادی عدالت محورانه. این روزها، او به مردی تبدیل شده که هر سخنش در نقد دولت نهم و رفتارهای رئیسش، چون تیری بر قلب حامیان ایدئولوژیکزده و متعصب احمدینژاد مینشیند و هر کلامش در وصف آزادی و عدالت و فرهنگ آنقدر جذاب و دلربا که گاه حتی اصلاحطلبان و روشناندیشان واقعی را هم فریفته خود میکند.
افروغ در این ایام هرگاه با این پرسش مواجه شده که چگونه میتوان باور کرد او در ادعاهای آزادیخواهانه خود صادق است، پاسخی جز تاکید بر مواضعش نداشتهاست اما چگونه میتوان این ادعا را از او پذیرفت وقتی که این استراتژیست سابق جریان احمدینژاد بر کرسیهای مجلسی تکیه زده که انتخاباتش به خندهدارترین شکل ممکن تبدیل به انتصابات شد؛ انتصاباتی که هیچ بویی از آزادی در خود نداشت.
آقای افروغ! اصلا نیاز نیست برای آنکه ناظران ادعاهای شما را بپذیرند، هر روز گفتوگویی با رسانهای انجام دهید و حرفهایتان را تکرار کنید. راهی آسانتر هم وجود دارد؛ راهی که البته برای عملی کردنش نیاز به اندکی روحیه واقعی آزادیخواهی دارید. تنها کافیست از مجلس فرمایشی که اکنون بر کرسیهای آن جلوس کردهاید استعفا دهید تا مهر اثباتی قطعی بر تمام ادعاهای خود بزنید...
